Eén worden als de Bazuin klinkt

Tikkun Global

Jeruzalem, Israël

Eerder deze week, toen de sirene van Memorial Day klonk over Israël, hield alles stil. Auto’s stopten aan de kant, mensen stonden stil en de zwaarte van de herinnering vulde de lucht. In ons huis luisterden mijn kleine meisjes – zes jaar oud en net achttien maanden – en ik kon de angst in hun ogen zien. Ze dachten dat het een alarm sirene was. Op dat moment konden zij het verschil niet horen.

Dat bleef me bij. Het deed me weer denken aan de bazuin in de Bijbel niet alleen maar als een geluid, maar als een taal. In Numeri 10 stelt God het doel ervan vast: “Maak twee zilveren trompetten om de gemeenschap bijeen te roepen en om het sein tot opbreken van het legerkamp te geven.” (Numeri 19:2)

De Bijbel laat zien dat de trompet gebruikt werd voor verschillen doeleinden – de mensen samenroepen en ze richting geven op momenten die antwoord eisten.

Yeshua beschrijft een dag waarop de bazuin weer zal klinken, niet alleen voor Israël in de woestijn, maar voor de hele wereld: “Dan zal Hij zijn engelen uitzenden, en onder luid bazuingeschal zullen zij zijn uitverkorenen uit de vier windstreken bijeenbrengen….” (Mattheüs 24:31). Dit is de roep die bijeenbrengt – een duidelijke en niet mis te verstane uitnodiging samen te komen. In Joodse traditie wordt dit geluid vaak beschreven als de Tekia, een lang vast blazen die richting aangeeft en eenheid.

De Schrift beschrijft ook duidelijk dat de trompet gebruikt wordt om alarm aan te geven in tijden van oorlog:

“Als jullie in je eigen land door vijanden worden belaagd en ten strijde trekken, blaas dan een alarmsignaal op trompetten…” (Numeri 10:9). Dit is geen roep om bijeen te komen, maar een roep die om antwoord vraagt. Hetzelfde idee wordt herhaald in de profeten: “Blaas de ramshoorn op de Sion, blaas alarm op mijn heilige berg; laat alle inwoners van het land beven van ontzetting…” (Joël 2:1). In Joodse traditie wordt dit soort van urgent signaal geassocieerd met de Teruah, een snel en afgebroken alarm.

Op veel manieren is dit het geluid waarmee we geleefd hebben. Als er sirenen afgaan in Israël – of het nu tijdens aanvallen van Gaza, Libanon of Iran is – er is geen tijd om uit te leggen. Gezinnen rennen naar de schuilkelders, kinderen worden bijeen gehaald en alles stopt. Het geluid zelf brengt urgentie met zich mee. Het vraagt reactie. Zelfs het geluid reflecteert deze urgentie – de moderne waarschuwingssirene komt en gaat in herhaalde golven, een op-en-neer patroon dat sterk het karakter van de Teruah weergeeft.

Dan is er nog een ander soort geluid, niet een dat de Schrift definieert als een specifieke trompet functie, maar dat we hier in Israël grondig kennen. Op Holocaust Memorial Day en Yom HaZikaron, vult de sirene het land weer – Maar deze keer rent er niemand. Alles verstilt. Het is een oproep om te herinneren. Het is een oproep om te gedenken, een geluid dat verdriet draagt en een land in rouw brengt. De Schrift laat zien dat dit soort rouw een deel zal zijn van het laatste moment: “Ze zullen zich weer naar mij wenden, en over degene die zij hebben doorstoken, zullen zij weeklagen als bij de rouw om een enig kind… (Zacharia 12:10). In Joodse traditie wordt dit soort gebrokenheid vaak weerspiegeld in de Shevarim, een serie van gebroken geluiden als zuchten die klinken als de echo van de schreeuw van het hart.

Wat tevoorschijn begint te komen is niet alleen de verschillende soorten geluid, maar verschillende realiteiten – een roep die bijeenbrengt, een roep die om reactie vraagt en een moment dat een gebroken hart geeft. De Bijbel wijst op een dag waarop deze niet meer apart van elkaar zullen komen. Als Yeshua terugkomt, zal de bazuin klinken en alles zal tegelijk gebeuren. Zijn kinderen zullen bij elkaar komen, de naties zullen geschud worden, de harten zullen opengezet worden als nooit tevoren. Het geluid zal geen verklaring nodig hebben. Het zal volmaakt zijn.

Wat we nu fragmentarisch ervaren – waarschuwingsmomenten, herinneringsmomenten, momenten van waakzaamheid – zal samenkomen in één overweldigende werkelijkheid. Eén geluid. En dat brengt het terug bij ons, omdat als dat moment komt, alle drie tegelijk zullen gebeuren. Sommigen zullen het geluid horen, en, voor de eerste keer, zich het gewicht realiseren van wat er geopenbaard is, en ze zullen er een gebroken hart van krijgen. Anderen zullen het horen als een alarm, erop reageren in angst en urgentie op wat er aan de hand is om hen heen. Maar anderen zullen het herkennen als de roep van de Koning, die hen tot Zichzelf roept – niet omdat het voor hen nieuw is, maar omdat zij Zijn stem al kennen.

De vraag is dus niet alleen wat er dan zal gebeuren, maar in welke groep we zullen zijn. Zullen we zij bij hen die dan pas ontwaken, of bij hen die angstig antwoorden, of bij diegenen die al wakker zijn en Zijn stem herkennen als Hij roept?

De tijd om te beslissen is nu – om diegenen te worden die Zijn stem kennen, die schuilen bij Hem en die bereid zijn als Hij roept.