Het wonder van 6-7-67

Tikkun Global

Jeruzalem, Israël

Het afgelopen jaar leek er overal een vreemde trend op te duiken. Als vader hoorde ik mijn kinderen en hun vrienden steeds weer “6-7” en “6-7-6-7” zeggen. Sociale media namen het over, video's verspreidden zich en op de een of andere manier bleven die cijfers op onverwachte plaatsen opduiken. Zoals de meeste trends hoeft het misschien helemaal niets te betekenen. Toch merkte ik dat ik, nadat ik het zo vaak had gehoord, begon te denken aan een andere “67” die voor mij al lange tijd een diepe betekenis heeft.

1967.

Voor iedereen die bekend is met de moderne geschiedenis van Israël roept dat jaar onmiddellijk herinneringen op aan de Zesdaagse Oorlog. Deze week markeerde opnieuw de herdenking van die opmerkelijke dagen in juni 1967. Terwijl ik terugdacht aan de gebeurtenissen van dat jaar, begon ik niet alleen na te denken over de militaire overwinning zelf, maar ook over alles wat zich in diezelfde periode afspeelde. Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik getroffen werd door het feit dat er tegelijkertijd twee bijzondere verhalen werden geschreven — één in Israël en één onder de volkeren. Samen schetsen ze een beeld dat ook nu nog krachtig spreekt.

Deze overdenking voelde deze week extra aangrijpend, immers, in de nacht van 7 juni lanceerde Iran raketten richting Israël. De timing was moeilijk te negeren. Op de herdenkingsdag van de hereniging van Jeruzalem in 1967, bevond Israël zich opnieuw onder dreiging van een vijand die haar vernietiging nastreeft. Ik wil niet te veel betekenis toekennen aan een datum, maar evenmin wil ik het belang van dit moment negeren.

In de weken voorafgaand aan de oorlog stond Israël voor wat een onmogelijke situatie leek. Omringd door vijandige legers en bedreigd vanuit verschillende richtingen door Egypte, Jordanië en Syrië, vreesden velen dat de jonge natie op het punt stond vernietigd te worden. Toch overleefde Israël niet alleen binnen zes dagen, maar kreeg het ook de controle over het Sinaï-schiereiland, Judea en Samaria, de Golanhoogten en Oost-Jeruzalem. De snelheid en omvang van deze overwinning worden nog steeds bestudeerd. Voor veel Israëli's en christenen wezen deze gebeurtenissen verder dan alleen militaire strategie en zagen zij hierin Gods voorzienige bescherming. Door de jaren heen zijn talloze getuigenissen naar voren gekomen over bijzondere gebeurtenissen en ervaringen die velen interpreteerden als goddelijke tussenkomst. Dit heeft bijgedragen aan de wijdverbreide overtuiging dat 1967 niet slechts een militaire overwinning was, maar een moment gemarkeerd door Gods hand.

Toen kwam een van de meest bepalende momenten van de hele oorlog: 7 juni 1967 — 6-7-67. Op die dag werd Jeruzalem herenigd onder Joods bestuur, voor het eerst sinds de tijd van koning David. Voor veel Israëli's werd dit het meest emotionele en symbolische moment van de oorlog. De woorden: “De Tempelberg is in onze handen” werden voor altijd in het nationale geheugen gegrift. Wat enkele dagen eerder nog onmogelijk leek, was plotseling werkelijkheid geworden.

Maar tegelijkertijd ontvouwde zich nog een tweede verhaal. Terwijl Israël een historisch herstel op natuurlijk vlak beleefde, bewoog God krachtig onder de volken door wat later bekend zou worden als de Jezus Beweging. Honderdduizenden jonge mensen kwamen tot een ontmoeting met Jeshua, en een nieuwe geestelijke opwekking verspreidde zich binnen de Verenigde Staten en ver daarbuiten. Wat vaak over het hoofd wordt gezien, is dat deze opwekking ook het Joodse volk raakte. Tijdens en na diezelfde periode kwamen aanzienlijke aantallen Joden tot geloof in Jeshua, waaronder veel leiders die later een belangrijke rol zouden spelen in de vorming van de moderne Messiaanse beweging en bedieningen zoals Tikkun Global.

Op precies hetzelfde moment dat Jeruzalem werd herenigd en Israël een historisch herstel op natuurlijk vlak ervoer, werkte God ook geestelijk onder zowel Joden als niet-Joden. Door de hele Schrift heen zien we deze twee dimensies vaak samen optreden. De profeten spraken niet alleen over de fysieke terugkeer van Israël, maar ook over geestelijke opwekking, bekering, verzoening en de verspreiding van de kennis van God onder de volken.

Vandaag, bijna zes decennia later, zijn we opnieuw getuige van belangrijke ontwikkelingen in het Midden-Oosten. Politieke en diplomatieke inspanningen rond de Abraham Akoorden blijven de relaties tussen Israël en Arabische landen hervormen. Tegelijkertijd nemen berichten over geestelijke honger in de regio — vooral onder het Iraanse volk — toe. Ondanks vervolging en instabiliteit komen velen in aanraking met Jeshua door dromen, visioenen, ondergrondse samenkomsten, digitale media en persoonlijke getuigenissen. Wanneer ik terugdenk aan 1967, kan ik niet anders dan mij afvragen of we opnieuw een seizoen naderen waarin fysiek en geestelijk herstel hand in hand gaan.

De profetie van Jesaja 19 blijft een van de meest opmerkelijke beelden van verzoening in de hele Schrift: “Op die dag zal er een gebaande weg zijn van Egypte naar Assyrië. De Assyriërs zullen naar Egypte gaan en de Egyptenaren naar Assyrië. De Egyptenaren en Assyriërs zullen samen de Heer aanbidden. Op die dag zal Israël de derde zijn naast Egypte en Assyrië, tot een zegen op aarde.” (Jesaja 19:23-24) Al jarenlang bidden vele gelovigen voor de “Jesaja 19-snelweg” — niet slechts als een politieke visie, maar als een geestelijke werkelijkheid van verzoening, aanbidding, genezing en eenheid in het hele Midden-Oosten. Het wonder van 6-7-67 was niet alleen dat een stad werd herenigd. Het was dat we in één seizoen getuige waren van een militaire overwinning tegen alle verwachtingen in, het herstel van Jeruzalem, een geestelijke opwekking onder de volken en een nieuwe golf van Joodse mensen die tot geloof kwamen in Jeshua.

Misschien zijn we dichter bij een nieuw 1967-moment dan we ons realiseren...